Boekrecensies Interviews | Illustratoren | Boekenmarkten | Schrijfvakanties | Musea

Fragment uit 'ISSA’S HUIS'

...Haastig en telkens struikelend werd ze door straatjes en over pleinen gevoerd.
Ze merkte dat de omgeving steeds minder fraai werd, de glanzende vloeren maakten plaats voor gewone hard gebakken tegels, en de fraai beschilderde muren lieten ze achter zich. Hier stonden alleen nog aanbouwsels van wit pleisterwerk, nergens was meer een fontein, en hier liepen geen weelderig geklede hovelingen.
Het was duidelijk dat ze zich nu aan het buitenste gedeelte van het paleiscomplex bevonden. Ze zag groepen slaven rondom vuurtjes zitten luidruchtig hun bier drinkend, en overal waren kinderen, hier waren ze duidelijk onder elkaar. Eindelijk stopten ze voor een sinister ogend gebouw en trokken haar de galerij op.
Toen ze ongeveer halverwege waren en er niemand meer te zien was, hielden de soldaten heel even de pas in. Er werd niets gezegd, maar alsof het zo was afgesproken schoven ze ieder aan hun kant met één snelle beweging de armbanden van haar armen, en lieten ze razendsnel achter hun borstschild glijden. Ze schreeuwde en probeerde te schoppen, maar de mannen merkten het niet eens. Ze gingen een duistere ruimte binnen slechts verlicht door één enkel lampje, en werden begroet door een vieze kerel in een vetleren voorschoot.
'Nou nou, Bakthiar heeft zijn best gedaan vandaag, zo laat nog een gevangene?' Hij pakte de lamp van tafel en hield die bij Issa, en zijn ogen gleden snel langs haar heen terwijl ze haar naar een cel duwden waar al meerdere mensen zaten. Maar de man kwam snel tussenbeide, 'nee nee niet hier, dan krijgen we zeker problemen, breng haar maar een stukje verderop in een cel alleen, dat is wat prettiger.'
Ze gehoorzaamden en lieten haar los, de man ontstak een lampje dat hij op een krukje in de cel zette, en sloot de deur achter haar. De jonge soldaten liepen snel de gevangenis uit, blij dat ze weer naar hun kazerne konden. Eenmaal buiten sloegen ze elkaar met de vlakke hand op de schouder en deden overdreven zwaar de stem van de cipier na:
'Nee nee doe maar in een cel alleen dat is wat prettiger, maar hij zei er niet bij voor wie!' En gierend van de lach vervolgden ze hun weg.
Issa wankelde en liet zich wanhopig in het stro zakken, het lampje gaf maar een heel flauw schijnsel af, en er hing een penetrante stank. Wat ging er met haar gebeuren? Ze huilde met gierende uithalen en schreeuwde om Minoer en Amitra.
Snikkend viel ze voorover met haar armen om haar hoofd en probeerde haar gedachten te ordenen. Ze had als kind enge verhalen gehoord over verbannen misdadigers die van honger en dorst omkwamen in de brandende zon. Ze werden achtergelaten in afgelegen streken zonder water en voedsel, waar ze een makkelijke prooi waren voor wilde dieren en boze geesten en demonen die in bergspleten op de loer lagen...